MARO Fasteners’ New Website is Live!

Roestvast staal staat bekend om duurzaamheid en een nette, onderhoudsarme uitstraling. Toch is niet elke RVS bout automatisch geschikt voor elke omgeving. In deze blog komt aan bod waarom RVS corroderen kan, wat het verschil is tussen veelgebruikte kwaliteiten zoals A2 en A4, welke vormen van corrosie kunnen optreden en welke aandachtspunten gelden bij montage, zoals vreten en verontreiniging.

Met dit inzicht wordt duidelijk welke RVS kwaliteit past bij bijvoorbeeld buitenopstelling, kustgebied, chemische omgeving of voedingsmiddelenindustrie, en hoe de montage moet worden ingericht om de levensduur van de verbinding te maximaliseren.

Roestvast staal dankt zijn corrosieweerstand aan een voldoende hoog chroomgehalte. Dat vormt aan het oppervlak een zeer dun, hechtend laagje chroomoxide. Dit passieve laagje schermt het onderliggende metaal af van zuurstof en vocht, waardoor roestvorming sterk wordt vertraagd.

Door toevoeging van nikkel, molybdeen en soms titanium worden verschillende RVS legeringen gecreëerd, elk met een eigen balans tussen sterkte, vervormbaarheid en corrosieweerstand. Kwaliteiten als A2 en A4 zijn in bevestigingstechniek het meest bekend. A2 is geschikt voor veel algemene toepassingen, terwijl A4 met molybdeen extra bescherming biedt in chloridehoudende omgevingen, zoals langs de kust of in zwembaden.

RVS wordt niet alleen op samenstelling maar ook op sterkte geclassificeerd. Sterkteklassen als 50, 70 en 80 geven minimale treksterktes aan. Zo ontstaat een combinatie van corrosieweerstand en mechanische capaciteit die afgestemd kan worden op de toepassing.

Bij de keuze voor RVS-bevestigingsmateriaal is het belangrijk om zowel de omgeving als de belasting te analyseren. Een bout met uitstekende corrosieweerstand maar te weinig sterkte kan net zo goed problemen geven als een sterke bout die te snel wordt aangetast. De kunst is om de juiste combinatie van kwaliteit en sterkteklasse te selecteren.

Roestvast staal is niet ongevoelig voor schade. In bepaalde omstandigheden kunnen specifieke corrosievormen optreden, zoals:

• putcorrosie in stilstaand, chloridehoudend water
• spleetcorrosie in nauwe kieren en slecht geventileerde zones
• spanningscorrosie bij hoge trekspanningen in agressieve media

Ontwerp en materiaalkeuze moeten hierop worden afgestemd. Het vermijden van stilstaand water, het beperken van smalle spleten en het voorkomen van te hoge statische spanningen helpen om deze risico’s te verminderen.

Een bekend fenomeen bij RVS is vreten. Tijdens het aandraaien kunnen bout en moer door hoge wrijving en taai materiaal als het ware aan elkaar vastlassen. De verbinding laat zich dan nauwelijks nog losschroeven. Dit is te voorkomen door:

• geschikte smeermiddelen, antivreetpasta in de schroefdraad toe te passen
• speciale coatings aan te brengen
• aanhaalmomenten af te stemmen op RVS en wrijvingscoëfficiënt
• materiaalcombinaties zorgvuldig te kiezen

Daarnaast is een schone montageomgeving belangrijk. IJzerdeeltjes van gereedschap, slijpspatten of contact met koolstofstaal kunnen de passieve laag plaatselijk beschadigen en corrosie in gang zetten. Bescherming en nabehandeling waar nodig houden de RVS eigenschappen intact.

Roestvast staal biedt veel voordelen, mits de juiste legering, sterkteklasse en montagecondities worden gekozen. Dan resulteert het in een lange levensduur, lage onderhoudskosten en betrouwbare verbindingen, zelfs in uitdagende omgevingen.

Is er behoefte aan advies over welke RVS kwaliteit, sterkteklasse en montageaanpak het beste past bij een specifieke toepassing? Neem dan contact op met de specialisten van MARO Fasteners.